Je zegt tegen jezelf dat je eigenlijk niets te klagen hebt. Je leven loopt. Je werk, je relatie, je dagelijkse bezigheden, het gaat allemaal door zoals het hoort. Van buiten gezien lijkt er weinig mis.

En toch is er soms dat gevoel van leegte. Niet per se verdriet. Niet echt ongelukkig. Maar ook niet echt vervuld. En misschien maakt dat het juist zo verwarrend. Want hoe kun je je zo voelen, terwijl er eigenlijk niets mis lijkt te zijn?

Soms komt er zelfs nog een ander gevoel bij kijken: ondankbaarheid. Alsof je je niet zo zou mógen voelen, omdat je toch alles hebt. Dus je gaat weer door. Je doet wat je altijd doet. Maar dat knagende gevoel blijft.

Leegte ontstaat vaak langzaam

Dat gevoel van leegte ontstaat zelden van de ene op de andere dag. Veel mensen die dit herkennen, zijn mensen die gewend zijn om door te gaan. Om verantwoordelijkheid te nemen. Om te doen wat nodig is.

Misschien heb je een periode gehad waarin er veel van je werd gevraagd. Werk, gezin, zorgen voor anderen. In zulke fases ga je vaak op kracht draaien. Je doet wat er moet gebeuren. En ergens onderweg raak je een stukje contact met jezelf kwijt. Niet ineens, maar langzaam.

Soms zit er iets onder dat nog niet gezien is

Wanneer dat gevoel van leegte blijft terugkomen, is er vaak meer aan de hand dan alleen vermoeidheid of drukte. Leegte is zelden zomaar leegte. Vaak zit er iets onder wat nog geen aandacht heeft gekregen. Verdriet dat nooit echt ruimte kreeg. Teleurstelling. Een oude ervaring die nog ergens in je systeem zit. Je hoofd kan dat soms niet goed plaatsen, maar je lichaam en je onderbewuste onthouden meer dan je denkt.

In mijn praktijk werk ik onder andere met NEI (Neuro Emotionele Integratie) om dat soort onderliggende lagen te onderzoeken. Met behulp van een biotensor kijken we welke onverwerkte emoties nog invloed hebben op hoe je je nu voelt.

Soms blijkt dat een gebeurtenis van jaren geleden nog steeds spanning in het systeem vasthoudt. Wanneer die emotionele lading wordt losgelaten, ervaren mensen vaak meer ruimte en verbinding met zichzelf.

Wat je over jezelf bent gaan geloven

Naast ervaringen kunnen ook overtuigingen een grote invloed hebben. Overtuigingen zoals:

• ik doe er niet toe
• ik moet sterk zijn
• ik mag anderen niet teleurstellen

Als je onbewust met zo’n overtuiging leeft, kan het gebeuren dat je jezelf steeds op de tweede plaats zet. Je zorgt voor anderen, past je aan en probeert het iedereen naar de zin te maken.

Van buiten lijkt het misschien alsof alles goed gaat. Maar van binnen kan het voelen alsof er weinig ruimte is voor wat jij zelf nodig hebt. En op de lange termijn kan dat zich uiten in een gevoel van leegte.

Drie concrete dingen die je kunt doen als je leegte ervaart

Je hoeft niet meteen grote veranderingen te maken. Begin klein.

• Plan bewust een moment zonder doel
  Veel mensen die leegte ervaren, leven vooral functioneel: werk, afspraken, verplichtingen. Plan daarom eens bewust een moment waarin niets hoeft. Wandelen zonder podcast, een kop thee drinken zonder telefoon, of gewoon tien minuten zitten en kijken wat er in je opkomt.
• Breng je energiegevers en energievreters in kaart
  Pak een vel papier en maak twee kolommen. In de ene schrijf je dingen die je energie geven, in de andere dingen die energie kosten. Wees eerlijk, ook als het om dingen gaat waarvan je vindt dat je ze eigenlijk leuk zou móeten vinden.
• Stel jezelf één eerlijke vraag
  Vraag jezelf eens: waar maak ik ruimte voor anderen, maar niet voor mezelf? Het kan gaan om tijd, aandacht, keuzes of behoeften. Alleen al het herkennen van dat patroon kan een eerste stap zijn om weer meer ruimte voor jezelf te creëren.

Leegte betekent niet altijd dat er iets ontbreekt in je leven. Soms betekent het dat er iets in jou gezien wil worden. In mijn praktijk kijk ik samen met mensen naar wat er onder dit soort gevoelens ligt en waar ze zijn ontstaan. Door de oorsprong te begrijpen, ontstaat er vaak weer beweging en verbinding.

Meer over mijn werkwijze lees je via mijn aanbod.

Het gebeurt vaak in kleine momenten.

Een collega die vraagt of je iets kunt overnemen. Een vriendin die “even wil bellen”. Een familielid dat een beroep op je doet. En nog voordat je echt hebt gevoeld wat jij wilt, hoor je jezelf zeggen: “Ja hoor.”

Pas later merk je dat het wringt. Je voelt irritatie, vermoeidheid of dat knagende gevoel dat je jezelf weer op de tweede plek hebt gezet. En misschien is dat nog wel het meest frustrerende: je bent je er inmiddels van bewust. Je weet dat je dit doet. Je neemt je voor om het anders te doen. En toch gebeurt het opnieuw.

Hoe kan dat?

Het zit niet in wilskracht. Veel mensen denken dat het een kwestie is van assertiever worden. Gewoon leren nee zeggen. Wat steviger staan en klaar. Maar als het zo simpel was, had je het al gedaan.

Wat hier meespeelt, zit meestal dieper dan gedrag. Het heeft te maken met wat je systeem ooit heeft geleerd over veiligheid, verbinding en waardering.

Niemand wordt geboren met het idee dat hij altijd moet meebewegen. Dat leer je. Misschien groeide je op in een gezin waar het belangrijk was dat het gezellig bleef. Waar spanning snel voelbaar was. Waar je onbewust aanvoelde dat jouw eigen boosheid of weerstand beter niet te veel ruimte kon innemen.

Of wellicht kreeg je waardering wanneer je hielp, zorgde voor iets of iemand of het goed deed. En voelde je de teleurstelling van de ander wanneer je het anders wilde. Of heb je geleerd dat conflicten onveilig zijn en dat aanpassen rust geeft.

Dat soort ervaringen nestelen zich niet alleen in je hoofd, maar ook in je lichaam. Je systeem onthoudt wat werkt. En dus wordt ja zeggen een strategie. Niet omdat je zwak bent, maar omdat het ooit verstandig was.

Waarom nee zeggen zo ongemakkelijk kan voelen?

Nee zeggen is maar één woord, maar het kan voelen alsof je iets groots doet. Voel je spanning in je buik wanneer iemand iets vraagt? Of een lichte druk op je borst? Misschien ga je meteen uitleggen waarom het eigenlijk niet uitkomt, alsof je je moet verantwoorden.

Dat lichamelijke ongemak is vaak precies de reden dat je toch instemt. Je kiest voor de snelle opluchting, de korte termijn: de ander is tevreden, de situatie is opgelost, de spanning zakt. Alleen komt de rekening later. In de vorm van vermoeidheid, irritatie of het gevoel dat je jezelf steeds een stukje kleiner maakt.

Wat vroeger hielp om erbij te horen of veilig te blijven, past niet altijd meer bij wie je nu bent. Maar je systeem reageert soms nog alsof het oude script opnieuw wordt afgespeeld. Zolang je dat niet herkent, blijf je denken dat het een gebrek aan assertiviteit is. Terwijl het eigenlijk een oud patroon is dat bescherming bood.

Wat kun je anders doen?

Je hoeft niet ineens overal nee op te zeggen. Dat werkt meestal averechts. Je systeem houdt niet van revoluties. Begin klein en concreet.

• Bouw een pauze in voordat je antwoord geeft.
  Wanneer iemand iets vraagt, zeg bijvoorbeeld: “Ik denk er even over na” of “Ik kom er bij je op terug.” Die paar seconden geven je lichaam de kans om mee te praten. Of wellicht kun je zeggen dat je je agenda niet bij je hebt en later zal antwoorden.
• Schrijf op wat er onder je ja zit
  Neem eens de tijd om op te schrijven waar je bang voor bent als je nee zegt. Ben je bang dat iemand teleurgesteld is? Dat er afstand ontstaat? Dat je egoïstisch gevonden wordt? Door het concreet te maken, wordt vaak zichtbaar dat de angst groter voelt dan de werkelijkheid. En soms herken je daarin oude overtuigingen die niet meer bij je huidige leven passen.
• Oefen met een halve nee
  Als een directe nee te groot voelt, begin dan kleiner. Bijvoorbeeld: “Dat lukt me vandaag niet, maar morgen wel.” Of: “Ik kan dit wel doen, maar niet deze week.” Je beweegt dan niet volledig mee, maar ook niet volledig tegenin. Zo train je je systeem stap voor stap om te ervaren dat grenzen aangeven niet automatisch leidt tot afwijzing.

Meer keuzevrijheid ontstaat meestal niet doordat je jezelf dwingt om anders te doen, maar doordat je beter gaat luisteren naar wat er al in je gebeurt. Vaak weet je lichaam eerder dan je hoofd of iets klopt. Die lichte spanning, dat kleine knagende gevoel, het zijn signalen die je serieus mag nemen.

Dit soort patronen doorbreek je meestal niet door harder je best te doen, maar door ze beter te begrijpen. In mijn praktijk kijk ik samen met mensen naar die onderliggende lagen. Dat geeft vaak precies de ruimte die nodig is om andere keuzes te kunnen maken.

Lees meer over mijn aanbod en werkwijze onder het kopje aanbod.

Je gaat op tijd naar bed, je slaapt voldoende uren en toch word je moe wakker. Of je merkt dat je energie halverwege de dag alweer wegzakt. Alsof je batterij nooit echt oplaadt.

Dat kan frustrerend zijn, zeker wanneer je het gevoel hebt dat je “alles goed doet”. Dus ga je zoeken naar oorzaken. Misschien ligt het aan voeding, stress, vitamines of hormonen. Soms speelt dat inderdaad mee, maar vermoeidheid heeft niet altijd alleen een fysieke oorzaak.

Moe zijn is niet altijd hetzelfde als slaaptekort

Veel mensen die langdurig moe zijn, staan al lange tijd “aan”, ze denken veel en voelen veel verantwoordelijkheid of zijn bezig met anderen. Anderen hebben zichzelf aangeleerd om door te gaan, ook wanneer hun grens eigenlijk al bereikt is.

Van buiten lijkt dat soms prima te gaan, maar van binnen kost het energie. Je lichaam gebruikt namelijk niet alleen energie voor fysieke inspanning, maar ook voor spanning die voortdurend aanwezig is.

Je lichaam raakt moe van wat je vasthoudt

Misschien herken je dit:

• altijd alert zijn
• moeilijk ontspannen
• piekeren voordat je gaat slapen
• veel nadenken over wat anderen van je vinden
• emoties wegdrukken omdat er “geen tijd” voor is

Dat kost energie. Vaak meer dan we doorhebben. En als dat lang doorgaat, raakt je systeem uitgeput.

Soms merk je dat lichamelijk:

• zware benen
• concentratieproblemen
• spanning in je nek of schouders
• snel overprikkeld raken
• of het gevoel dat je nooit echt uitgerust bent

Je hoofd wil misschien doorgaan. Maar je lichaam trapt soms al op de rem.

Waarom rust niet altijd helpt

Wanneer vermoeidheid alleen lichamelijk is, helpt rust vaak vanzelf. Maar als er onderliggende spanning aanwezig blijft, lost extra slapen niet altijd iets op. Je neemt die spanning namelijk mee je slaap in. Je lichaam blijft “aan”, ook wanneer je probeert uit te rusten.

In mijn praktijk kijk ik daarom niet alleen naar de klacht zelf, maar ook naar wat eronder ligt. Met behulp van onder andere NEI onderzoeken we welke emoties, patronen of overtuigingen nog energie kosten zonder dat je je daar altijd bewust van bent. Soms blijkt dat iemand al jarenlang over zijn eigen grenzen gaat zonder dat echt te voelen.

Drie concrete dingen die je kunt doen

• Houd een week bij wanneer je energie wegzakt
  Niet alleen hoe moe je bent, maar ook wat eraan voorafging. Was het na een drukke werkdag? Een sociale afspraak? Een gesprek waarin je jezelf inhield? Vaak ontstaat er pas inzicht wanneer je patronen gaat zien.
• Bouw bewust korte herstelmomenten in vóórdat je leeg bent
  Veel mensen gaan pas rusten wanneer hun lichaam eigenlijk al veel langer signalen geeft. En ondertussen blijven ze doorgaan: nog één taak, nog één afspraak, nog even iets regelen. Probeer eerder op de rem te trappen, ook als je hoofd zegt dat je nog wel door kunt.
• Geef je hoofd tussendoor ook echt rust
  Veel mensen staan de hele dag “aan”: berichten, social media, mails, geluiden en prikkels. Je brein krijgt nauwelijks rustmomenten. Probeer eens bewust momenten in te bouwen zonder telefoon, scherm of constante afleiding. Juist die kleine momenten van stilte kunnen helpen om je systeem weer wat tot rust te brengen.

Moe zijn betekent niet altijd dat je lichaam meer slaap nodig heeft. Soms betekent het dat je systeem al te lang spanning vasthoudt.

In mijn praktijk kijk ik samen met mensen naar wat er onder die vermoeidheid ligt en waar het lichaam op reageert. Wanneer die onderliggende belasting zichtbaar wordt, ontstaat er vaak meer rust en energie.

Meer over mijn werkwijze lees je via mijn aanbod.

Wanneer ik vertel dat ik NEI-coach ben en werk met lichaamsgerichte, energetische therapie, krijg ik vaak dezelfde vraag: “Maar wat is dat dan, een biotensor?”

Het is een instrument dat je niet snel ergens anders tegenkomt. Een handvat met een soort antenne eraan. En toch is het een belangrijk hulpmiddel in mijn werk.

Is het zweverig?

Dat is vaak de eerste gedachte. En eerlijk: dat snap ik, want het lijkt niet op iets wat je kent uit de reguliere zorg.

De biotensor maakt kleine, onbewuste reacties van het lichaam zichtbaar. Je kunt het ook zien als een manier om met het onderbewustzijn te werken. Je lichaam reageert namelijk continu op wat je denkt, voelt en meemaakt, vaak zonder dat je het doorhebt. Die subtiele reactie zie je terug in de beweging van de biotensor.

Hoe werkt dat dan?

Tijdens een sessie stel ik gerichte vragen. Je lichaam reageert daarop, en die reactie wordt zichtbaar in de biotensor. Zo ontstaat er als het ware een ingang naar informatie waar je met alleen praten niet altijd bij komt.

Soms gaat het om iets wat je wel herkent, maar nooit echt hebt verwerkt. Een gebeurtenis, een emotie of een situatie die nog ergens “vastzit”. Je hoeft dat niet bewust te weten. Je lichaam en je onderbewustzijn hebben het al opgeslagen.

Wat bedoel je met ‘opgeslagen’?

We maken allemaal dingen mee die we niet volledig verwerken. Omdat het te snel ging, omdat er geen ruimte voor was of omdat je gewoon door moest.

Die emoties verdwijnen niet altijd vanzelf. Ze kunnen zich als het ware vastzetten in je systeem en later nog invloed hebben op hoe je je voelt, reageert of zelfs op je lichaam.

Met behulp van de biotensor en o.a. NEI kijk ik waar die lading nog zit en wat er op dat moment nodig is om het los te laten.

Waar gebruik ik het voor?

Ik gebruik de biotensor onder andere om te onderzoeken:

• waar spanning vandaan komt
• welke emoties nog invloed hebben
• welke patronen blijven terugkomen
• en ook: wat iemand op dat moment nodig heeft om weer verder te kunnen

Het helpt mij om af te stemmen: welke interventie past hier nu? Waar zit de ingang om iemand weer in beweging te krijgen?

Wat kun je verwachten?

Een sessie is rustig en laagdrempelig. We zitten samen en onderzoeken wat er speelt. Jij blijft altijd leidend. De biotensor is een hulpmiddel om dat proces te ondersteunen.

Op basis van wat er naar voren komt, werk ik met verschillende interventies. Ik test als het ware uit wat jouw systeem op dat moment nodig heeft om weer in balans te komen. Een sessie bestaat daarom vaak uit meerdere interventies, afgestemd op wat er op dat moment speelt.

In een andere blog zal ik meer vertellen over de manier waarop ik hiermee werk.

Moet je erin geloven?

Nee, dat hoeft niet. Je hoeft het ook niet volledig te begrijpen, maar het helpt wel als je er met een bepaalde openheid in stapt.

Dit is een manier van werken waarbij we verder kijken dan alleen het zichtbare en het verklaarbare. Veel mensen merken tijdens een sessie vanzelf wat het met ze doet.

Kun je er zelf ook mee werken?

Er zijn veel plekken waar je in een workshop van een dag kunt leren werken met de biotensor. Dat betekent niet dat je daarna NEI-coach bent, maar je kunt er wel thuis al veel mee doen. Denk bijvoorbeeld aan het uittesten van wat je lichaam nodig heeft ter ondersteuning, zoals vitamines of bachbloesem, of het doen van een eenvoudige bodyscan.

Ook kun je het inzetten bij kleine klachten, zoals hoofdpijn of buikpijn, om het lichaam te ondersteunen in het herstellen van balans.

Ben je benieuwd waar ik zelf heb geleerd om hiermee te werken, dan mag je me daar altijd een berichtje over sturen.

De biotensor is voor mij een manier om verder te kijken dan alleen het verhaal dat iemand vertelt. Niet om iets over te nemen, maar om samen te onderzoeken wat er onder ligt.

En vaak geeft dat precies de inzichten die nodig zijn om weer een stap verder te kunnen.